DOĐI

pod punistru žudnjo dođi
zakovanu dušu mi obasjaj
zatvorene škure ću otvorit
zablistat će sve u meni
Od postanka na te čekan,
skončaje me misal koja plaši
skonšumajen osjećaje, prognana od istine
izdurat triban tvoje zagrljaje,
uz tebe ću biti jaka, obnovljena
pustit uzdah nevirice
odlipit lica i avizat dvore
u gustrini smežurana svitlost
uspavane čežnje;ušutkat sumnje moran;sebe smirit
da si meni doša, da iz mene ljubav vadiš
otvori me plimi na vrhuncu
razbit nemoj draž trenutka
sve u meni tilo para
iver koji sklada sonet,
paver mora koji gori
nestaje me, ponovo se rađam
u saznanju drobi varku
mora uma da me mola
u savezu zakonika
prerasla smrtnost, ljubav me je snašla.
dok anđeli suze brišu
fatigaju libri i istine, guraju se riči
val radosti s neba stiže, sjedinjujemo duše,
da te glasnost ne odnese, uzdahom te krijepim
u sebi se za te molin, zoven tvoje ime
progovori za me, spoji dila od korađa
Na smine uma i srca, rađaju se pomirenja, tilo te ćuti,
Sjenu anđela mrlja prekriva, odvlači i poziva,
gordost se saginje, raznosi je suza,
vodi me mistu inspiracija; vosak se topi, na sve bande vonja
nađi vezu važnih čimbenika
prerijske trave i kapje mora; uzdignimo malaksalost,
slikom koja je u meni oživljena nemoć.

Marija Franičević-Jeličić
Odraz Duše ©2009